e
Pedro Kalderon de la Barka

ŽIVOT JE SAN

Adaptacija, režija, scenografija i izbor muzike: Aleksandar Lukač

Kostim: Selena Tomašević

Koreografija: Petar Pjer Rajković

Saradnik za španski jezik: Marijana Mitrović

Lica:

BAZILIJE, poljski kralj - ZORAN KARAJIĆ

SIGISMUND, knez - VLADIMIR MILOJEVIĆ

ASTOLFO, knez moskovski - STRAHINjA BAROVIĆ

KLOTALDO - IVAN TOMAŠEVIĆ

KLARIN, lakrdijaš - ANETA TOMAŠEVIĆ

ESTRELjA, princeza - KRISTINA PAJKIĆ (Završni rad II ciklusa studija: gluma Akademija dramskih umetnosti u Tuzli – mentor redovni profesor Vlado Kerošević )

ROSAURA, dama - SONjA MILOJEVIĆ

NARATOR - NIKOLA BREKOVIĆ

IZABELA - IVANA JOKIĆ

SNEŽANA - IVANA TERZIĆ

ZLI CIPIRELI - LAZAR MAKSIĆ

LEPI PRINC - MILOŠ VOJNOVIĆ

DVORSKA LUDA - SLAĐANA PAJČIĆ

Inspicijent: Sofija Karajić; Sufler: Zorica Stevanović; Tehnički rukovodilac: Radivoj Kostadinović; Slikarski radovi: Rade Stanković; Stolarski radovi: Borivoj Čeivanović; Bravarski radovi: Mihailo Brezina; Majstor tona: Kosta Pavlović; Majstor svetla: Miodrag Popović; Električar: Luka Popović; Vlasuljar i šminker: Gordana Barović; Krojački radovi: Dragica Vujković, Zlatomir Nenadović; Garderoba: Danijela Dragojević, Biljana Kostadinović; Rekvizita: Mirjana Neziri; Dekorateri: Čedomir Vučinić, Ivan Jovanović,Josip Ucaj, Mladen Simić; Tehnička podrška: VIDEAL MEDIA

Aleksandar Saša Lukač, diplomirao je pozorišnu režiju na FDU Beograd.

Kasnih osamdesetih godina bio je u središtu kontroverzi političkog teatra sa predstavama „Klasni neprijatelj“ i „Tri sestre – sto godina posle“, koje su u produkciji Pozorišne trupe Pleksus Boris Piljnjak igrane na Sceni kod konja i u Zvezdara teatru. U istom periodu je režirao u svim beogradskim i većini srpskih pozorišta.

Najznačajnije režije:
„Pivara“, „Selektor“ (Šabac), „Ruženje naroda“, „1918“ (Kragujevac), „Vojcek“, „Klopka“ (Užice), „Markiza de Sad“ (Zaječar), „Vozovi polaze u zoru“ (Atelje 212), „Dnevnik mladog Lukača“ (JDP), „Veštice iz Salema“ (Narodno pozorište)…

1992. godine odlazi u Kanadu gde nastavlja studije i završava dve magistrature i započinje rad na doktoratu na temu političkog pozorišta. Na Univerzitetu Jork u Torontu predaje pozorišne nauke uključujući i pozorište Bertolda Brehta. U Kanadi nastavlja i sa rediteljskim radom.

Sa uspehom je, izmedju ostalih, postavio predstave „Crna magija“ (M.Vulović), „Porodične priče“ (B. Srbljanović), „Medea pastiche“ (M. Vulović),“Kavkaski krug kredom“ (B. Breht). Predstava „Jelka kod Ivanovih“ (A. Vvedenski) je nominovana za najprestižniju kanadsku nagradu „Dora“. „Unicorn Horns“ (M. Major) je predstavljala Kanadu na Festivalu Ideja u Hong Kongu, a „Molijer“ (M.Bulgakov) je gostovao u Kijevu na Bulgakov festivalu. Predstava „Ivan protiv Ivana“ (adaptacija Gogoljeve novele) je uz veliku pomoć Šabačkog pozorišta viđena i u Beogradu, Šapcu, Londonu i Moskvi.
Od 2006-te se redovno vraća u Srbiju gde u Užicu sa uspehom režira komade „Viktor ili deca na vlasti“ (R. Vitrak), „Došljaci“(M. Uskoković/B.Dimitrijević) – pobednik Festivala Joakim Vujić 2007. godine, „Majstor i Margarita“ (M. Bulgakov) i „Priča“ (Krimp).

Sa velikim zadovoljstvom, režijom predstave „Bubnjevi u noći“, (pobednik Festivala u Rakovici) vraća se u Šabac gde je i započeo svoju rediteljsku karijeru. Slede „Postmoderni kabare dobrog vojnika Švejka“ i sada, „Život je san“.

REČ REDITELJA

Pedro Kalderon je napisao svoj “Život je san” 1635. godine u Španiji. Dakle, u vreme kada su drušvene moralne vrednosti bile militantno čvrste. Kao takve, one su dozvoljavale da se na povremeno rasplamsavanje političkih i ličnih strasti gleda gotovo blagonaklono, tumačeći ih, optimistički, kao nužan metod pročišćenja posle kog će društvo neumitno doživeti izvesnu renesansu.

Ova adaptacija je rađena u današnjem trenutku, dakle kada ni političke ni lične strasti nema šta da zauzda. One se nesmetano prepliću, sukobe i konačno oplođuju jedna drugu, terajući ceo svet u pravcu, istorijski gledano, do sada neviđenog haosa. Pozorište je naravno, poslednje mesto u kome će se naći rešenja za ovo stanje, ali je isto tako i prvo koje će prisvojiti estetiku haosa i koristeći san kao paradigmu, pokušati da zabavi a možda i zamisli svog gledaoca.
Zato, večeras, sanjajmo zajedno.

Aleksandar Lukač

IGRAJU: ANA – Ivana Terzić; MONIKA – Kristina Pajkić; ŽENA – Aneta Tomašević; MLADIĆ – Strahinja Barović; POLICAJAC – Vladimir Milojević; MRTAV PAS – Čarni Đerić; MUŠKARAC BEZ PRSTA – Slobodan Petranović

ASISTENT REŽIJE: Marko Ribić

FOTOGRAFIJE: Jugoslav Radojević

GRAFIČKI DIZAJN: Kombinart

KOPRODUKCIJA: Šabačko pozorište i Sterijino pozorje

INSPICIJENTKINJA: Zorica Stevanović

ODNOSI S JAVNOŠĆU: Jelena Ivetić

TEHNIČKI RUKOVODILAC: Radivoj Kostadinović

SLIKARSKI RADOVI: Rade Stanković

STOLARSKI RADOVI: Borivoj Čeivanović

BRAVARSKI RADOVI: Mihailo Brezina

MAJSTOR TONA: Kosta Pavlović

MAJSTORI SVETLA: Luka Popović, Miodrag Popović

ELEKTRIČARSKI RADOVI: Luka Popović

ŠMINKA I FRIZURA: Gordana Barović

KROJAČKI RADOVI: Dragica Vujković, Zlatomir Nenadović

GARDEROBA: Biljana Kostadinović, Danijela Dragojević

REKVIZITA: Mirjana Neziri

DEKORATERI: Čedomir Vučinić, Ivan Jovanović, Josip Ucaj, Mladen Simić

Zahvaljujemo se Foto Neri